๑๒ ทุกสิ่งในโลก...เป็นไปได้

๑๒

ทุกสิ่งในโลก...เป็นไปได้

วันเสาร์ที่  ๒๙  กุมภาพันธ์  พ.ศ.๒๕๓๕

                ชาวโลกส่วนใหญ่กว่า ๙๐ เปอร์เซ็นต์  จะมีคำอยู่คำหนึ่งติดอยู่ในใจคือคำว่า  “เป็นไปไม่ได้”  ทุกอย่างในโลกเป็นไปไม่ได้  พอบอกจะทำอย่างนี้ก็บอก  ”เป็นไปไม่ได้”  จะทำอย่างนั้น  ไม่ได้  บอก  “ไม่ได้”  ก่อนเลย

                แต่เชื่อไหม  ในขณะที่ชาวโลกกำลังมีคำว่า  เป็นไปไม่ได้   ยังมีคนอีกจำนวน ๑ เปอร์เซ็นต์ของโลกที่เชื่อว่า  “มันเป็นไปได้”  ทุกอย่างในโลกนี้ถ้าเราอยากจะทำ  ต้องเป็นไปได้  อยากเป็นธรรมกาย  เป็นได้  อยากเป็นอะไรก็เป็นได้ทั้งนั้น  และโดยเฉพาะสิ่งใดก็ตามที่ศึกษาค้นคว้ามาเพื่อประโยชน์สุขแก่ชาวโลก  แม้มีอุปสรรคยิ่งใหญ่ไพศาลแค่ไหนก็ตามหลวงพ่อว่าสิ่งนั้นเป็นไปได้

                ดูอย่างพระสัมมาสัมพุทธเจ้า  เสด็จอุบัติขึ้นมาเพื่อตรัสรู้  เพราะพระองค์ทรงเชื่อว่า  คนเราสามารถที่จะแสวงหาทางพ้นทุกข์ได้  ซึ่งในขณะนั้นทั่วโลกไม่มีความคิดชนิดนี้  แต่พระองค์เชื่อว่าเป็นไปได้  ทางแห่งความพ้นทุกข์  ทางแห่งความดับทุกข์จะต้องมีอยู่  จึงได้เสด็จออกจากพระราชวังเพื่อไปแสวงหาทางพ้นทุกข์  แล้วในที่สุดพระองค์ก็ทรงค้นพบและตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

                ก็อดดาร์ค  บิดาแห่งจรวด  ชาวเยอรมัน  เขาเชื่อว่าจะมีจรวดวิ่งไปในอากาศได้  ในขณะที่โลกทั้งโลกไม่มีใครเชื่อ  และความเชื่อของคนหนึ่งนี้เอง  จึงทำให้มีจรวดเกิดขึ้นได้  จากความเชื่ออันเป็นจุดเริ่มต้น  ก็เกิดการทดลองอย่างง่ายๆ  โดยการนำท่อมาอันหนึ่ง  ยัดดินปืนใส่เข้าไปแล้วก็จุดชนวนให้ขับเคลื่อนออกไป  ครั้งแรกไปได้นิดหน่อย  ต่อมาก็มีการพัฒนาและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง  ในที่สุดก็มีจรวดเกิดขึ้นมาได้

                วิลเบอร์ และออร์วิล  ไรท์  สองพี่น้องชาวอเมริกันเชื่อว่า  เหล็กจะต้องลอยในอากาศ  และไปไหนมาไหนได้  ในขณะที่ไปเล่าความคิดนี้ให้ใครๆ ฟัง  เขาไม่เชื่อ  บอกว่าเป็นไปไม่ได้  ในที่สุดเขาก็สร้างเครื่องบินขึ้นมาได้  ลำแรกขึ้นไปได้ ๑ วินาที  แล้วก็ลง  นั่นคือจุดเริ่มต้นของความสำเร็จอันยิ่งใหญ่  แล้วก็มีการพัฒนาต่อมาเรื่อยๆ

                พอมีคนเชื่อว่ามันเป็นไปได้สัก ๑ คนในโลกนี้  คนอื่นก็จะเริ่มมีความเชื่อว่า  มันเป็นไปได้ต่อๆ กันไป  แล้วจะเกิดการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง  และในที่สุดความสำเร็จก็เกิดขึ้น  จากสิ่งที่ทุกคนคิดว่าเป็นไปไม่ได้  ก็กลายเป็นสิ่งที่เป็นไปได้

                เหมือนอย่างหลวงพ่อเชื่อว่า  โลกทั้งโลกเหมือนกับห้องของเรา  พลโลกทั้งหมดเหมือนกับสมาชิกในห้อง  กำลังนั่งแสวงหาความสุขภายในด้วยความสงบ  หลวงพ่อเชื่ออย่างนี้  ภาพอย่างนี้อยู่ในใจตลอดเวลา  ในขณะเดียวกันหลวงพ่อไปเล่าความคิดอย่างนี้ว่า  สักวันหนึ่งพลโลกจะนั่งในสภาพอย่างนี้  โลกคือห้องนี้  มีสภาพอย่างนี้  คนส่วนใหญ่เขาไม่ค่อยเชื่อ  พอพูดไปเขาก็หัวเราะ  แต่หลวงพ่อเชื่อว่าสิ่งอะไรก็ตามที่เป็นไปเพื่อประโยชน์สุขแก่ชาวโลกอย่างแท้จริง  แม้จะมีอุปสรรคอันยิ่งใหญ่ไพศาลก็ตาม  ต้องสำเร็จ  แล้วพอเราเชื่ออย่างนี้ก็จะเริ่มมีการพัฒนา  เรากำลังเริ่มพัฒนา  และในขณะเดียวกันขอให้เรามีความเชื่อว่าเราต้องเข้าถึงพระธรรมกาย  เชื่อแล้วจะเข้าถึง  นี่คือความฝันใฝ่  ไม่ใช่ฝันฟุ้งนะจ๊ะ

              ฝันใฝ่  ฝันในสิ่งที่มีจริงอยู่ในใจ  เหมือนเพลงที่ว่า  “ขอฝันใฝ่ในฝันอันเหลือเชื่อ  ขอสู้ศึกทุกเมื่อไม่หวั่นไหว  ขอทนทุกข์รุกโรมโหมกายใจ  ขอฝ่าฟันผองภัยด้วยใจทะนง”  เราจะฝันใฝ่กันทุกวัน  ฝันว่าเข้าถึงธรรมกาย  ฝันว่าคนทั้งโลกจะเข้าถึงพระธรรมกาย

 

ราตรีของผู้ตื่นอยู่  นาน

โยชน์ของคนล้าแล้ว  ไกล

สังสารของคนพาลทั้งหลาย

ผู้ไม่รู้อยู่ซึ่งสัทธรรม  ย่อมยาว

บุรุษตนใดคนหนึ่ง  ขุ.ธรรมบท..มก.๔๑/๑๖๖